Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

Η υπεροψία του πλουτοκράτη

Άρθρο του Paul Krugman


ΤΟ ΒΗΜΑ - The New York Times

«Θα σου πω κάτι για τους πολύ πλούσιους. Είναι διαφορετικοί από μένα και σένα». Αυτό έγραψε ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ - και δεν εννοούσε απλώς ότι έχουν περισσότερα χρήματα. Αυτό που εννοούσε, εν μέρει τουλάχιστον, είναι ότι πολλοί υπερ-πλούσιοι περιμένουν ένα επίπεδο υποταγής στις απαιτήσεις τους, που εμείς οι υπόλοιποι δεν θα βιώσουμε ποτέ, και θίγονται βαθύτατα όταν δεν τυγχάνουν της ειδικής μεταχείρισης που οι ίδιοι θεωρούν εκ γενετής δικαίωμά τους.

Και επειδή το χρήμα έχει φωνή, η υπεροψία αυτή - το παράπονο, θα λέγαμε, των πλουτοκρατών - έχει γίνει κυρίαρχος παράγοντας επιρροής της πολιτικής ζωής στις ΗΠΑ.

Τώρα πια, δεν αποτελεί μυστικό ότι πολλοί εκ των πλουσιότερων Αμερικανών - συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πρώην υποστηρικτών του Ομπάμα - μισούν, με όλη τη σημασία της λέξης, τον πρόεδρο Ομπάμα. Ο λόγος; Αν ρωτήσουμε τους ίδιους θα πουν ότι είναι επειδή ο Ομπάμα «δαιμονοποιεί» τις επιχειρήσεις - ή όπως το έθεσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ο Μιτ Ρόμνι: «επιτίθεται στην επιτυχία». Ακούγοντάς τους νομίζει κανείς ότι ο πρόεδρος είναι μετενσάρκωση του παλιού κυβερνήτη της Λουϊζιάνα Χιούι Λονγκ, που κήρυσσε το ταξικό μίσος και την ανάγκη τιμωρίας των πλούσιων.

Φυσικά, οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παράλογοι. Στην πραγματικότητα, ο κ. Ομπάμα κάνει τα πάντα για να δείξει την υποστήριξή του στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα και την πεποίθησή του ότι το να αποκτά κανείς πλούτο είναι απολύτως θεμιτό. Το μόνο που έχει κάνει ο Ομπάμα είναι ότι υπαινίχθηκε πως σε ορισμένες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις συμπεριφέρονται άσχημα, και για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίοι κάποιοι θεσμικοί έλεγχοι, ιδίως στον χρηματοοικονομικό κλάδο.

Δεν έχει, όμως, καμία σημασία: ακόμη και ο παραμικρός υπαινιγμός ότι κάποιες φορές οι πλούσιοι μπορεί και να μην επιδεικνύουν εξολοκλήρου αξιέπαινη συμπεριφορά, είναι αρκετή για να εξοργίσει τους πλουσίους. Για δύο χρόνια και πλέον, η Γουόλ Στριτ κάνει σαν παιδάκι που γκρινιάζει: «Μαμά, αυτός ο τύπος με αγριοκοιτάζει!»

Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Όχι μόνον οι υπέρ-πλούσιοι νιώθουν βαθιά προσβεβλημένοι απέναντι στην ιδέα πως κάποιος της τάξης τους ενδέχεται να υποβληθεί σε κριτική, αλλά επιμένουν κιόλας πως η υποτιθέμενη αντιπάθεια του Ομπάμα απέναντί τους είναι η αιτία των οικονομικών δεινών της χώρας. Οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, λένε, γιατί οι επικεφαλής τους νιώθουν πως δεν χαίρουν εκτίμησης. Το ίδιο επανέλαβε και ο κ. Ρόμνι, υποστηρίζοντας ότι επειδή ο πρόεδρος επιτίθεται στην επιτυχία, αυτός είναι ο λόγος που «έχουμε λιγότερες επιτυχίες».

Και αυτό, επίσης, είναι τρελό (και είναι ενοχλητικό ότι ο κ. Ρόμνι φαίνεται να ενστερνίζεται την λανθασμένη αυτή αντίληψη για τα αίτια των δεινών της εθνικής οικονομίας). Δεν αποτελούν μυστήριο οι λόγοι για τους οποίους η οικονομική ανάκαμψη της οικονομίας είναι τόσο ισχνή. Ο στεγαστικός τομέας παραμένει σε παρακμή μετά από την τεράστια φούσκα, και η ζήτηση καταναλωτικών αγαθών συγκρατείται από τα υψηλά επίπεδα χρέους των νοικοκυριών, σαν αποτέλεσμα αυτής της φούσκας.

Οι επιχειρηματικές επενδύσεις στην πραγματικότητα έχουν διατηρηθεί σε σχετικά καλά επίπεδα, δεδομένης της μειωμένης ζήτησης των αγαθών. Γιατί θα πρέπει οι επιχειρήσεις να επενδύουν περισσότερα από τη στιγμή που δεν έχουν αρκετούς πελάτες για καλύψουν την ήδη υπάρχουσα προσφορά;

Δεν έχει καμία σημασία. Επειδή οι πλούσιοι είναι διαφορετικοί από μένα και από σένα, πολλοί από αυτούς είναι απίστευτα εγωκεντρικοί. Δεν βλέπουν καν πόσο αστείο είναι - πόσο γελοίοι φαίνονται - όταν αποδίδουν τις αδυναμίες μιας οικονομίας 15 τρισ. δολαρίων στα δικά τους θιγμένα αισθήματα. Εξάλλου, δεν υπάρχει κανείς να τους το πει, αφού ζουν έγκλειστοι μέσα στην ασφάλεια που τους προσφέρει η φούσκα της υπεροψίας και της κολακείας.

Εκτός, βέβαια, όταν είναι υποψήφιοι για δημόσια αξιώματα.

Όπως σε όλους όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι η προεκλογική εκστρατεία του κ. Ρόμνι φάνηκε να αιφνιδιάζεται από τα ερωτήματα σχετικά με την καριέρα του κ. Ρόμνι στην Bain Capital, την εταιρία επενδύσεων την οποία ο ίδιος ίδρυσε, και την άρνησή του να δώσει στη δημοσιότητα τις φορολογικές του δηλώσεις.

Δεν θα έπρεπε ένας πολύ πλούσιος πολίτης που είναι υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα - και ο οποίος χρησιμοποιεί ως επιχείρημα στην προεκλογική εκστρατεία του ακριβώς αυτές τις ικανότητες, που ως επιχειρηματία τον οδήγησαν στην επιτυχία - να θεωρεί αναμενόμενη τη συζήτηση γύρω από τη φύση αυτής της επιτυχίας του; Δεν είναι προφανές ότι η άρνησή του να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία των φορολογικών του δηλώσεων πριν από το 2010 εγείρει από μόνη της κάθε είδους υποψίες;

Παρεμπιπτόντως, αν και κανείς μας δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που θέλει να κρύψει ο κ. Ρόμνι με την άρνησή του, το γεγονός ότι συνεχίζει να υψώνει τείχη, παρά τις εκκλήσεις τόσο των ρεπουμπλικάνων όσο και των δημοκρατικών να αποκαλύψει τα εν λόγω στοιχεία, μας προϊδεάζει για κάτι δυνητικά πολύ επώδυνο για την υποψηφιότητα του.

Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον προφανές ότι το προεκλογικό επιτελείο του Ρόμνι ήταν προετοιμασμένο για τα προφανή ερωτήματα, και πως η υστερική αντίδραση στην απόφαση του επιτελείου Ομπάμα να θέσει αυτά τα ερωτήματα προέρχεται από την κορυφή. Προφανώς, ο κ. Ρόμνι πίστεψε πως θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα ενώ ταυτόχρονα θα παρέμενε ασφαλής εντός της πλουτοκρατικής του φούσκας. Τον εξοργίζει και τον σοκάρει η ανακάλυψη ότι οι κανόνες που ισχύουν για τους άλλους ισχύουν και για ανθρώπους όπως ο ίδιος. Όπως έγραφε ο Φιτζέραλντ για τους πλούσιους: «Πιστεύουν κατά βάθος ότι είναι καλύτεροι από μας».

Εντάξει, ας το δούμε ψύχραιμα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί, ίσως και οι περισσότεροι πλούσιοι Αμερικανοί δεν ταιριάζουν στην παραπάνω περιγραφή του Φιτζέραλντ. Υπάρχουν πολλοί υπέρ-πλούσιοι Αμερικανοί που έχουν αίσθηση του μέτρου και είναι περήφανοι για τα επιτεύγματά τους χωρίς να πιστεύουν ότι η επιτυχία τους τούς δίνει το δικαίωμα να ζουν με διαφορετικούς κανόνες. Όμως, φαίνεται ότι ο Μιτ Ρόμνι δεν είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Και η ανακάλυψη αυτή είναι ίσως πιο σημαντική από αυτό που κρύβει στις αδημοσίευτες φορολογικές του δηλώσεις.

Πηγή : tovima.gr

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Δάσκαλε, βγάλε στο φως το ταλέντο των μαθητών σου!

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης για τη real.gr


ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ «παρεκτροπή» από την καυτή, σχεδόν εκρηκτική, επικαιρότητα η σημερινή γραφή. Με την άδειά σας είναι αφιερωμένη στους νέους, ιδίως αυτούς που διαπρέπουν, κερδίζουν βραβεία και τιμούν την πατρίδα. Ανάμεσά τους και κάποιοι κορυφαίοι λειτουργοί του Τύπου. Χρέος έχουμε, εμείς οι παλαιότεροι, να τους ξεχωρίζουμε για να ξέρουν οι νέοι δημοσιογράφοι «σε ποιους να μοιάσουν». Θυμίζω σήμερα έξη από αυτούς που, ως πρωτόβγαλτοι, υπήρξαν συνεργάτες μου και για αυτό νοιώθω ξεχωριστή υπερηφάνεια:

1. ΝΕΑΡΟΣ, μόλις απολυμένος από το στρατό, ο Νίκος Φώσκολος, ήλθε στην εφημερίδα «Εμπρός» που διηύθυνα το 1954 να ζητήσει δουλειά. «Τι ξέρεις;», «Τίποτα!», «Τι σου αρέσει να κάνεις;», «Αστυνομικό!». Τον έστειλα δίπλα στον αείμνηστο Τάσο Χιόνη να καλύψει το έγκλημα της ημέρας. Γύρισε πίσω με ένα βουνό χειρόγραφα. «Πάρτα πίσω και γράψε τα μισά!». Κόντεψε να βάλει τα κλάματα. Εφερε τα μισά. «Πάλι πολλά είναι, ξαναγράφτο!». Σε ένα μήνα, ο ταλαντούχος Νίκος πέτυχε να γράφει κείμενα μεστά και συναρπαστικά. Σε λίγους μήνες έγινε ο σπουδαιότερος Ελληνας σεναριογράφος. Περιμένει τους συνεχιστές του...

2. ΝΕΑΡΟΣ αθλητικογράφος αλλά φτωχαδάκι, ο Λευτέρης, χαράμιζε το 1956 το σπάνιο λογοτεχνικό ταλέντο του σε... περιγραφές ποδοσφαίρου. Τυχαία διάβασα μία στην «Ομάδα». Τον φώναξα και του έδωσα μια δική του στήλη στα «Νέα» όπου ήμουν τότε αρχισυντάκτης. Σε 100 λέξεις το πολύ ζωντάνευε κάθε μέρα μικρές κοινωνικές ιστορίες που έβγαζαν δάκρυα. Εγινε κορυφαίος δημοσιογράφος και ταυτόχρονα ο άδολος βάρδος της «φτωχολογιάς». Κανένας δεν ξεπέρασε τον Λευτέρη Παπαδόπουλο στην ικανότητα να πλέκει στίχους με τόσο δυνατές λέξεις... Αλλά ούτε στο ήθος, στην εντιμότητα και στη σεμνότητα. Και ας βωμολοχεί πού και πού!..

3. ΝΕΑΡΗ αριστούχος της Φιλοσοφικής η Λιάνα επιστράτευσε θεούς και δαίμονες να μπει στη δημοσιογραφία. Η μητέρα της εξόρκισε τη μακαρίτισσα σύζυγό μου να με πείσει να τη δεχθώ στην «Απογευματινή» που από το 1975 διηύθυνα. Ξαφνιάστηκα με τις γνώσεις, τη ζωντάνια και το πάθος του κοριτσιού για τη δημοσιογραφία. Ριψοκινδύνευσα να τη στείλω στη φλεγόμενη Τεχεράνη του Χομεϊνί. Τα κατάφερε θαυμάσια. Η δημοσιογραφική πορεία της συνεχίζεται από τότε θριαμβευτικά. Η Λιάνα Κανέλλη είναι σήμερα η πιο περιζήτητη τηλεοπτική σχολιάστρια, έστω και αν κάποτε... τις τρώει!

4. ΗΛΘΕ στην εφημερίδα, άβγαλτη, φτωχούλα αλλά θαρραλέα και αποφασισμένη να πετύχει. «Θα ξεκινήσω όπως μου πείτε, ακόμη και σαν καθαρίστρια, έχω ένα παιδί, θα το μεγαλώσω ο κόσμος να χαλάσει... Πάρτε αυτό το στίχο μου να ιδείτε πώς γράφω...». Η πρώτη δοκιμασία της ήταν μια αποστολή στην Κέρκυρα, όπου αποκάλυψε το βούρκο στον οποίο ήταν βουτηγμένη η νεολαία. Εγινε μια πολύκροτη δίκη και η Μαλβίνα (για την αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη μιλάμε) θριάμβευσε. Εκτοτε έγινε το πιο δημοφιλές πρόσωπο στο ραδιόφωνο. Και ένα φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση...

5. Ο ΙΔΙΟΣ θα το διαβάσει για πρώτη φορά. Ημουν διευθυντής της «Μεσημβρινής» όταν μια μέρα του ’89 με ζήτησε στο τηλέφωνο ο Μοσχοβίτης, πρωτομάστορας της ενημέρωσης του MEGA: «Χρήστο, στήνω την υπηρεσία ειδήσεων, θέλω ένα νέο μορφωμένο και ευπαρουσίαστο να μεταδίδει ειδήσεις, έχεις;», «Εχω έναν αλλά είναι... ακριβούτσικος»!.. «Δηλαδή;», «Δηλαδή εδώ του δίνουμε 400.000 το μήνα» (είπα ψέμα, ήταν άμισθος). «Καλά θα ιδούμε, στείλε τον για δοκιμαστικό». Πήγε ο Νίκος, του άρεσε του Ιάσονα, τον προσέλαβε αμέσως, με πήρε στο τηλέφωνο για να μου πει: «Ρε φίλε, δεν θα του δώσω 400 χιλιάρικα, θα του δώσω 399, να μη σας περάσει!..»... Με τα χρόνια ο Νίκος Χατζηνικολάου έγινε ο πρώτος δημοσιογράφος της χώρας, αλλά και από τους λίγους που τιμούν τους δασκάλους τους...

6. Ο ΚΑΠΕΤΑΝ Γιάννης δεν ήθελε να κακοπάθει η κορούλα του η Σοφία με περιπέτειες όπως αυτός. Εκείνη ήθελε να ακολουθήσει τα βήματά του πάση θυσία. Κάναμε «συνωμοσία», την πήρα στα «Επίκαιρα», εν συνεχεία στον «Ελεύθερο Τύπο» (όπως και το άλλο ταλέντο, την Αγγελική Νικολούλη), ανέβηκε γρήγορα τα σκαλοπάτια, έγινε ξακουστή, πέρασε στην πολιτική, είναι σήμερα κορυφαία βουλευτής, αλλά το δημοσιογραφικό μεράκι δεν της φεύγει ποτέ. Εκδίδει ηλεκτρονική εφημερίδα και είναι περιζήτητη στα κανάλια. Αγαπάει το δάσκαλό της και... τον βαστάει από το χέρι μην πέσει και σαραβαλιαστεί... Δεν ξέρει η Σοφία Βούλτεψη ότι στο δάσκαλό της απαγορεύεται να «φύγει» προτού μια από τις αριστούχες μαθήτριές του, η πιο ταλαντούχα, κερδίσει το Νόμπελ της Λογοτεχνίας, όπως έχει ορκισθεί...

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Τα Ελληνόπουλα, σχεδόν όλα τα Ελληνόπουλα, έχουν κάποιο κρυφό ταλέντο που «κοιμάται». Στους δασκάλους τους απόκειται να το ανακαλύψουν, να το βγάλουν στο φως και να ρίξουν το μαθητή στη μάχη της υπεροχής...

ΣΗΜΕΡΑ, εκτός από επαγγελματικό, είναι ΚΑΙ εθνικό χρέος!..

ΥΓ.: Με το σημερινό άρθρο αποχαιρετώ λόγω διακοπών τους αναγνώστες που με τιμούν, ευχαριστώ θερμά εκείνους που μου γράφουν (επαινετικά ή επικριτικά) και εύχομαι σε όλους καλές διακοπές, με τη δέσμευση να επανέλθω στα καθήκοντά μου την Κυριακή 5 Αυγούστου.

Πηγή : real.gr

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Οι αποκρατικοποιήσεις και η Αθήνα


Γράφει ο Παν. Αγγελόπουλος

Οι πρόσφατες προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά στη Βουλή έδωσαν βάρος στις αποκρατικοποιήσεις. Και σωστά. Γιατί αυτή τη στιγμή οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν το μόνο παράθυρο προσέλκυσης ξένων επενδύσεων στη χώρα μας. Και κατ' επέκταση είναι το μόνο εργαλείο για την ανάπτυξη βιώσιμων δραστηριοτήτων που θα αυξήσουν υγιώς την απασχόληση.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου στη νότια παραλία της Αττικής (από το Φάληρο έως το Σούνιο). Όπως έχω επισημάνει σε προηγούμενα άρθρα μου αυτή η παραλία αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία για ολόκληρη την Ελλάδα. Αποτελεί μία από τις ομορφότερες ακτογραμμές της Μεσογείου που συνδυάζει φυσική ομορφιά, ιστορία και πολιτισμό. Οριοθετείται ανάμεσα στα Αρχαία Τείχη στο Πειραιά και στο Ναό του Σουνίου και εμπεριέχει έναν εθνικό δρυμό και δεκάδες χιλιόμετρα υπέροχης παραλίας. Ήδη σ ΄ ένα τμήμα της προγραμματίζεται μία από τις μεγαλύτερες επενδύσεις αστικής υποδομής που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη (τα έργα στο Φαληρικό Δέλτα από το Ίδρυμα «Σ. Νιάρχος»).

Αν η Αττική έφθανε τώρα τα τότε μερίδια θα μπορούσε να έχει πάνω από 6 εκατομμύρια τουρίστες εκτοξεύοντας την ελληνική οικονομία, με αύξηση ετήσιων πόρων πάνω από 5 δις ευρώ!


Η αξιοποίηση αυτού του αστείρευτου πλούτου μπορεί να ξαναβάλει την Αττική (και την Πελοπόννησο) στο παγκόσμιο τουριστικό χάρτη. Υπενθυμίζω ότι πριν από 40 χρόνια η Αττική προσέλκυε πολύ υψηλά μερίδια του παγκόσμιου τουρισμού, όντας ένας διεθνούς εμβέλειας τουριστικό προορισμός αξιοποιώντας το τρίπτυχο φυσική ομορφιά-ιστορία- πολιτισμός.

Αν η Αττική έφθανε τώρα τα τότε μερίδια  θα μπορούσε να έχει πάνω από 6 εκατομμύρια τουρίστες εκτοξεύοντας την ελληνική οικονομία, με αύξηση ετήσιων πόρων πάνω από 5 δις ευρώ!

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της ένα πραγματικό γολγοθά από μία σειρά γραφειοκρατικά και άλλα εμπόδια  προκειμένου να φθάσει στην ωριμότητα έργων όπως αυτό του Φαληρικού Δέλτα. Ομως πραγματικά αξίζει η προσπάθεια και προφανώς πρέπει να έχει τη στήριξη όλων μας.

* Ο κ. Παν. Αγγελόπουλος είναι Οικονομολόγος. Στις πρόσφατες εκλογές ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ στη Β' Αθηνών.

Πηγή : tovima.gr

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Oh my Lord

Γράφει ο Νίκος Κακαρίκας για το protagon.gr


O Jon Lord είχε αποχωρήσει από τους Deep Purple το 2002. Όμως η μπάντα δεν θα υπήρχε χωρίς αυτόν. Και τα σόλα του Blackmore θα έστεκαν αμήχανα μέσα στο τραγούδι αν δεν ήταν απέναντι ο Lord για να του απαντήσεις. Στις συναυλίες του γκρουπ ήταν πιο έντονο. Οι Deep Purple ήταν ένα ευλογημένο γκρουπ. Συγκροτήθηκε από ιδιοφυείς μουσικούς που, αν μπορούσαν να ζυγίσουν το ταλέντο τους θα έβγαζαν περισσότερα κιλά από τις άλλες μεγάλες μπάντες της εποχής.

O Lord ήταν εκεί από το 1968. Συνυπέγραψε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του γκρουπ και συνέδεσε την αγάπη του για την κλασσική μουσική (θαύμαζε απεριόριστα τον Μπετόβεν) με την αντίστοιχη έφεση του Blackmore. Η συναυλία με τη Βασιλική Φιλαρμονική το 1969 είναι πρωτίστως σκηνοθετημένη από τον Lord. Επίσης ήταν ένας ήπιος χαρακτήρας, ένας καλός άνθρωπος που λειτουργούσε συνεκτικά στο γκρουπ, απορροφώντας τους κραδασμούς που προκαλούσε η συμπεριφορά του Blackmore.

Το 1986, ύστερα από την επιμονή του αδελφού μου, αγοράσαμε τον διπλό live δίσκο Made in Japan. Από το πρώτο άκουσμα, ερωτευτήκαμε με τη μουσική τους. Ναι, είναι αλήθεια πρώτα με τον Ritchie Blackmore στην κιθάρα και με τους με επιβλητικούς Ian Gillan - Ian Paice στα φωνητικά και στα drums αντίστοιχα.

Μεγαλώνοντας, αρχίσαμε να παρατηρούμε ολοένα και περισσότερο τις νότες και το συναίσθημα του Jon Lord. Αρχίσαμε να παρατηρούμε πως υπάρχει ακόμη περισσότερο περιεχόμενο στα κομμάτια των Purple εξαιτίας ακριβώς του Jond Lord. Μελωδικός, στακάτος και πάντα γκρουβαρισμένος. Μεγαλώνοντας – ακόμη και σήμερα – θα ήθελα τα σόλο του να είναι διπλάσια σε διάρκεια.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές έχω ακούσει τους περισσότερους δίσκους των Deep Purple. Ιδιαίτερα το Made in Japan, το Fireball αλλά και το Machine Head. Ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε σε τρείς εβδομάδες και τρείς ημέρες. Με τον Jon Lord, να θυμάται στο ντοκιμαντέρ Classics Albums - Machine Head, πως όλα τα σόλο στα keyboards – όπως και σε κάθε δίσκο με τους Deep Purple – ήταν αυτοσχεδιασμοί για να υπάρχει περισσότερη ενέργεια και αμεσότητα.

O Jon Lord, πέθανε χτες προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση. Σε χιλιάδες ανθρώπους που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του. Που έχουν γεμίσει το soundtrack της ζωής τους με τις δικές του μουσικές εικόνες και συναισθήματα. Που τα μετέπειτα μουσικά τους γούστα επηρεάστηκαν και διαμορφώθηκαν από την δική του (όπως και της υπόλοιπης μπάντας) καλλιτεχνική και εκφραστική ικανότητα. Μουσικές και μελωδίες – και ας είναι του “σκληρού ροκ - οι οποίες μέχρι σήμερα παραμένουν ατόφιες και ζωντανές. Όπως και θα παραμείνουν στο πέρασμα του χρόνου.

Σας αποχαιρετούμε και σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς Jon Lord. Σας ευχαριστούμε για όλες τις μαγικές στιγμές που μας χαρίσατε. See you over the Rainbow (μαζί με τον Ronnie James Dio) και την υπόλοιπη μεγάλη παρέα.

Πηγή : protagon.gr

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Στης Βουλής την ολόμαυρη ράχη

Γράφει η Έλενας Ακρίτα για τα ΝΕΑ


Την Κυριακή - Πρώτη Ημέρα του Καύσωνος κατά τας Γραφάς - δεν είχα τι να κάνω τον χρόνο μου κι ο χρόνος μου δεν είχε τι να κάνει εμένα. Ετσι έμεινα σπίτι μου, έβαλα το κλιματιστικό κι επιδόθηκα στο αγαπημένο σπορ του Ελληνα: έκατσα στην πολυθρόνα και άνοιξα την τηλεόραση. Κι επειδή όλο αυτό λειτουργεί ενοχικά στο libido ενός ατόμου που κατά καιρούς γράφει «σηκωθείτε επιτέλους από τις πολυθρόνες», έκανα ΤΗΝ υπέρβαση: αντί να βάλω τίποτα στρουμφάκια, έβαλα το Κανάλι της Βουλής. Ετσι, για να έχω ένα άλλοθι ότι και καλά μη με βλέπετε αραχτή, ιδεολογικά είμαι όρθια εγώ τώρα… Διότι ακόμα και οι πολιτικοποιημένοι, ενεργοί πολίτες δικαιούνται, βρε αδελφέ, μια φέτα με καρπούζι κι ένα βλέμμα αγελάδας ενίοτε…
Ηταν η ημέρα της ψηφοφορίας που θα γινόταν τα μαύρα τα μεσάνυχτα. Αλλά οι ομιλίες άρχισαν από τις 10 το πρωί. Ε, από τις 10 το πρωί μέχρι τις 12 τη νύχτα, έμεινα προσηλωμένη στο Κανάλι της Βουλής. Λες κι είχε ξεμείνει το τηλεκοντρόλ από μπαταρίες και ο εγκέφαλος από φαιά κύτταρα. Σαν το Big Brother ένα πράμα…

Ωραία ήταν η παρέα στο σαλόνι. Το καρπούζι, η φέτα, εγώ και τα άδεια έδρανα της Βουλής. Αδεια σαν το μάτι του ηλίθιου. Οι μόνοι που υπήρχαν κάτω, ήταν αυτοί που περίμεναν τη σειρά τους να μιλήσουν. Ή αυτοί που μόλις μίλησαν κι έψαχναν πού διάολο έπεσαν τα κλειδιά τους για να μπορέσουν να φύγουν. Ή μία που κοιμόταν ήσυχα ήσυχα χωρίς να ενοχλεί κανέναν, με τα χεράκια σταυρωμένα και μια άφατη γαλήνη στο πρόσωπο.
Τελικά μεγάλος ρουφιάνος το Κανάλι της Βουλής! Βλέπεις ποιος χασμουριέται, ποιος ξύνεται, ποιος σκαλίζει τη μύτη του και ποιος παίζει mah jong στο κινητό του! Είπαμε, Big Brother!
Ετσι πέρασε όλη η ημέρα. Σηκωνόταν ένας, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Ανέβαινε άλλος, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Ερχόταν ο τρίτος, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Μέχρι που κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος, ο Βαρεμένος νομίζω) ανέβηκε να μιλήσει και είπε, «θα μπορούσα να απευθυνθώ σε καθένα από σας με τα μικρά σας ονόματα». Αυτοί δεν χρειάζονται μια αιθουσάρα 300 θέσεων, μια 6άρα ροτόντα και πολύ τους ήταν!

Οχι ότι άκουσα και τους ασύλληπτα εμπνευσμένους λόγους. Ολοι φωνάζανε - γιατί όποιος φωνάζει έχει δίκιο - και λίγο - πολύ διαβάζανε το κομματικό τους προσπέκτους. Εκτός από έναν που νομίζω ότι διάβαζε το προσπέκτους του βουλευτικού αυτοκινήτου. Τα ίδια και τα ίδια λέγανε, το ίδιο ύφος είχανε, την ίδια γραβάτα φοράγανε, το ίδιο δάχτυλο κουνούσανε. Τέτοια βαρεμάρα να μη λάχει σε άνθρωπο. Πώς να αντισταθείς να μην παραφράσεις τον Καβάφη, «τη μια μονότονη ώρα άλλη μονότονη απαράλλακτη ακολουθεί»;

Ομως, ρε παιδί μου, βαριούνται ξεβαριούνται, δουλειά τους δεν είναι να κάτσουν και να παρακολουθήσουν τις ομιλίες; Επιλογή τους δεν ήταν να γίνουν βουλευτές; Τους έπιασε κανείς με το ζόρι να τους δέσει πισθάγκωνα πάνω στο έδρανο; Αυτοί δεν λύσσαξαν να μπουν στο Κοινοβούλιο; Και μόλις μπήκαν, κάνουν στα τρελοί να βγουν! Και λίγο πριν από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών και την ψηφοφορία, να μαζευτούν πάλι σαν τα μυρμηγκάκια, να ψηφίσουν και να ξαναφύγουν βολίδα…
Δεν λαϊκίζω κι ούτε θα κάτσω να μετρήσω πόσα κινητά δικαιούνται, πόσα αεροπορικά εισιτήρια, πόση βενζίνη, τι έξτρα επιδόματα και πόσο θα πέσει η βουλευτική αποζημίωση. Κάποιες από τις παροχές είναι δικαιολογημένες, κάποιες υπερβολικές - τόσο απλά!
Αλλά: Ενας εργαζόμενος σήμερα αμείβεται («σήμερα» και «αμείβεται» στην ίδια φράση - οκέι, λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα) με βάση το 8ωρο εργασίας («8ωρο» - μαζεύτηκαν πολλές οι μαλακίες). Ενας βουλευτής για να πάρει ό,τι παίρνει τέλος πάντων, δεν πρέπει κι αυτός να χτυπάει 8ωρο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Κάθε, μα κάθε, μα κάθε μέρα; Και μη μας πουν, «ξέρετε δεν ήμουνα στην αίθουσα γιατί εκείνη την ώρα έσωζα το έθνος στα γραφεία του κόμματος!». Στο κυλικείο το σώζουν το έθνος. Οσοι δεν το σώζουν από το σπίτι τους.

Δεν είναι, βέβαια, και ό,τι καλύτερο μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Μακράν εμού η γενίκευση, «όλοι τους είναι αλήτες και λαμόγια». Ολοι τους δεν είναι αλήτες και λαμόγια. Γιατί αν ήταν, ποιος τους ψήφισε; Ποιος τους έστειλε εκεί μέσα; Η Βουλή δεν είναι ψαροταβέρνα όποιος θέλει μπαίνει - όχι ακόμα, τουλάχιστον…
(Οχι ότι όλα τα κουλά συμβαίνουν εν Ελλάδι. Προχθές μάθαμε πως ούτε ο αντιπρόεδρος της Ισπανίας διάβασε ποτέ το Μνημόνιο. Προφανώς εκείνη την ώρα έπαιζε πλακωτό με τον Χρυσοχοΐδη. Και δεν ξέρουμε τι παίζει γενικώς στα κοινοβούλια του Νότου γιατί το ψηφιακό μας σήμα πιάνει ολούθε στα πευκάκια, αλλά όχι εκείθε κατά τη ρεματιά…)
Και τέλος πάντων, εκεί που έτρωγα την τελευταία μπουκιά φέτα και κατάπινα το τελευταίο κουκούτσι καρπουζιού, μπήκε στην Αίθουσα του Κοινοβουλίου η Ντόρα… Και προχώρησε… Και κάθησε… Κι έδωσε νέο νόημα στον στίχο του Μεγάλου:

«Στης Βουλής την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Ντόρα μονάχη»…
Τις θερμές μου ευχές για έναν χαρούμενο και δημιουργικό καύσωνα!

Πηγή : tanea.gr

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Zorba the Greek

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος για τα ΝΕΑ


Οταν ακούμε το όνομα του ήρωα του Καζαντζάκη, στο μυαλό μας έρχονται η ανεμελιά του, η ευθύτητά του, ο χορός, ενδεχομένως και η σχέση του με τη μαντάμ Ορτάνς. «Οταν μια γυναίκα σε επιθυμεί εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να αρνηθείς». Μας έρχεται ακόμη το συρτάκι, η υπέροχη μουσική του Θεοδωράκη, ο Αντονι Κουίν στην επίσης υπέροχη ταινία του Κακογιάννη, ταβέρνες με greek salad και γενικά η ατμόσφαιρα μιας Ελλάδας που ήταν ελκυστική γιατί ήταν όσο πρέπει εξωτική, εύκολη και αρκούντως φτηνή. Διόλου βαριά για τα γούστα όποιου ήθελε να περάσει μερικές ημέρες το καλοκαίρι παρά θίν' αλός και έψαχνε στο πρόσωπο του ταβερνιάρη τον κρυμμένο Ζορμπά. Θυμόμαστε ενδεχομένως, όσοι διαβάσαμε το μυθιστόρημα στα νιάτα μας, και τον διανοούμενο αφηγητή του οποίου ο τρόπος ζωής χάνει κατά κράτος τη μάχη με τη ζορμπαλίδικη απλότητα. Αυτός στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να καταλάβει την αλήθεια που κατέχει ο Ζορμπάς. Μια αλήθεια που οι περισσότεροι πιστεύουμε πως χάθηκε, μαζί με τη φολκλορική της χάρη, τώρα που ο Ζορμπάς είναι αναγκασμένος να κόβει αποδείξεις, ή να μην κόβει για να κλέβει ΦΠΑ.

Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί. Το ζήτημα είναι ότι ενώ τα θυμόμαστε όλα αυτά, ξεχνάμε το ουσιαστικότερο, αυτό που δίνει στην πραγματικότητα όλη την πνευματική αξία στο κορυφαίο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη, πέρα από τις γραφικές του παραναγνώσεις. Είναι η υπόθεση του ορυχείου - αν θυμάστε, όλα τα επεισόδια εκτυλίσσονται όσο οι δύο ήρωες κατασκευάζουν ένα ορυχείο. Το οποίο, ορυχείο, ποτέ δεν καταφέρνει να λειτουργήσει, γκρεμίζεται στην πρώτη δοκιμή. Και στο τέλος αυτό που μένει είναι το συρτάκι. Λες και ο Καζαντζάκης, με την ιδιοφυΐα του, χτυπάει μια κεντρική αρτηρία της ελληνικής ψυχής. Αυτή είναι που κάνει τον Αξελό να αναρωτιέται, ήδη από το 1954: «Γιατί η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει έργο;» - παραθέτω από μνήμης.

Αν ρωτήσεις κάποιον δεξιό Ελληναρά θα σου πει ότι γι' αυτό φταίνε οι προαιώνιοι εχθροί του γένους, Οθωμανοί, μασόνοι, εβραίοι και λοιπές Μπίλντεμπεργκ. Και θα καταλήξει ότι αυτοί τώρα θέλουν να μας φάνε τη δημόσια περιουσία. Ο αριστερός θα σου ρίξει μια περίληψη για τη λειτουργία του χρηματιστικού κεφαλαίου, θα σε αποστομώσει με πέντε βασικές αρχές του μαρξισμού που δεν αλλάζουν - αν ήξερε και την έκτη δεν θα ήταν Ελληναράς - κι αφού κάνει μια σύντομη βόλτα στις αγορές, θα καταλήξει ότι όλοι αυτοί τώρα θέλουν να μας φάνε τη δημόσια περιουσία.
Ισως γιατί, απασχολημένοι όπως είναι με τους κοινωνικούς αγώνες, αριστεροί τε και δεξιοί Ελληναράδες, δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν ούτε Καζαντζάκη, ούτε Αξελό. Και γι' αυτό δεν λένε κουβέντα για το ορυχείο. Σημασία έχει το συρτάκι που χορεύουν στις πλατείες. Το πρόβλημα δεν είναι τι έργο μπορεί να παράγει η δημόσια περιουσία. Διότι το έργο δεν ενδιαφέρει κανέναν, τώρα που παλεύουμε να σώσουμε τις ιδιοτροπίες της μοναδικότητάς μας. Λίαν καλώς! Απλώς αναρωτιέμαι πότε θα βαρεθούμε να παίζουμε τον μέσα Ζορμπά μας.

Πηγή : tanea.gr

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Οι Ταλιμπάν των πόλεων


Γράφει η Νατάσσα Βούρτση για το protagon.gr

Στην Κοινωνική Υπηρεσία του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο και προσπαθούμε, παρ’ όλες τις ανεπάρκειες και τις ασάφειες που χαρακτηρίζουν το ελληνικό Κράτος Πρόνοιας, να λειτουργούμε υποστηρικτικά, συμβουλευτικά και διαμεσολαβητικά με μοναδικό πάντα στόχο την ασφαλή κι αξιοπρεπή διαβίωσή τους στην Ελλάδα. Στην προσπάθεια μας αυτή, οι κοινωνικοί λειτουργοί είμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή, για να ακούμε, να καταγράφουμε και να καταγγέλλουμε προβλήματα και παρατυπίες που προσβάλλουν και σε πολλές περιπτώσεις ακυρώνουν ακόμα και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους. Υπάρχει όμως κάτι δυσκολότερο από το να ακούς συνέχεια προβλήματα; ΝΑΙ. Να μην μπορείς να τα λύσεις. Η ιστορία που ακολουθεί ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά ρατσισικών γεγονότων που συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας στα πλαίσια του «ρατσισμού γειτονιάς», από τους εγχώριους «δικούς μας» Ταλιμπάν.

Ενδεχομένως η κυρία L. να μην σκόπευε να μου αναφέρει ότι μετά τις οκτώ το βράδυ αν δεν είσαι Έλληνας δεν μπορείς να περπατήσεις στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, γιατί “κάποιοι” που φοράνε μάσκα, κρύβονται μέσα στο σκοτάδι και σου επιτίθενται «δεν έχει σημασία το φύλο ή η ηλικία σου, “αυτοί” δεν κάνουν διακρίσεις, αν σε πετύχουν στο δρόμο να περπατάς σε χτυπάνε και σε αφήνουν αιμόφυρτο». Ούτε είχε σκοπό να μου αναφέρει ότι τη νύχτα στο σπίτι τους ακούνε έξω στο δρόμο τις φωνές από τους αλλοδαπούς που πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού, ενώ ο δεκάχρονος γιος της τρέχει να κρυφτεί κάτω από το τραπέζι, γιατί νομίζει ότι θα μπουν στο σπίτι τους και θα τους συμβεί το ίδιο. Ούτε ακόμη θα μου έλεγε, ότι προσπάθησαν κάποια μέρα “αυτοί” να μπούνε και στο δικό τους σπίτι και επειδή δεν τα κατάφεραν τους έσπασαν όλα τα τζάμια από τα παράθυρα του υπόγειου σπιτιού που νοικιάζουν. Το τελευταίο συμβάν έχει επαναληφθεί τέσσερις φορές μέχρι τώρα. Και δεν θα μιλούσε για τίποτα απ’ όλα αυτά γιατί είχε ήδη απευθυνθεί στην Αστυνομία, όπου της απάντησαν: «ε, να τους βαράτε κι εσείς». Μετά από αυτή την αφοπλιστική απάντηση ήταν πλέον σαφές για την ίδια ότι είναι μόνη της σε αυτήν τη μάχη και ακόμα περισσότερο ότι αυτή θα είναι η καθημερινότητά της από εδώ και στο εξής.

Έφτασε όμως στο σημείο να ζητήσει βοήθεια για το δεκάχρονο γιο της, ο οποίος υποφέρει από αϋπνίες από τότε που έφτασαν στην Ελλάδα – γιατί άραγε; Τότε ήταν που άρχισε να περιγράφει την καθημερινή πραγματικότητά της και να συνειδητοποιεί μέσα από αυτή την προφορική καταγραφή όχι μόνο το άδικο αλλά το χειρότερο από όλα, το αδιέξοδο. Τι μπορεί αλήθεια να κάνει μια γυναίκα που έχει βιαστεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, που έχει υποστεί βία από τον πατέρα της και στη συνέχεια το σύζυγο της και που έχει βιώσει το δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς μετακινούμενη από το Αφγανιστάν στο Ιράν μετά στην Τουρκία και τέλος στην Ελλάδα; Υπάρχει κάτι χειρότερο από το βιασμό, το ξύλο και τον ξενιτεμό; ΝΑΙ. Να είσαι μητέρα, πρόσφυγας και να μένεις σε υπόγειο στον Άγιο Παντελεήμονα.

Η κυρία L. είναι μόνο μία από τις πολλές Αφγανές μητέρες που κατοικούν σε διάφορα υπόγεια δωμάτια στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα και γνωρίζει καλά ότι αν δεν είχε φύγει από το Αφγανιστάν πιθανότατα θα είχε σκοτωθεί η ίδια και τα παιδιά της από τους Ταλιμπάν. Για αυτό το λόγο άλλωστε έκανε όλη αυτήν τη διαδρομή διακινδυνεύοντας τη ζωή της, για να φτάσει στη γη της επαγγελίας... την ΕΥΡΩΠΗ. Έκανε καλά τελικά; Το ερώτημα παραμένει  ρητορικό καθώς γνωρίζουμε καλά ότι οι πρόσφυγες δεν μετακινούνται αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Αντιθέτως, φτάνουν στη χώρα μας κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες και χωρίς ουσιαστική επιλογή, ενώ σε πολλές περιπτώσεις για τις αιτίες της αναγκαστικής μετακίνησης τους ευθυνόμαστε και εμείς, η πολιτισμένη Δύση. Σε αυτήν την τάχατες πολιτισμένη Δύση θέλουμε να πιστεύουμε ότι ανήκουμε κι εμείς, η Ελλάδα των δηλωμένων ρατσιστών του 7%. Όμως σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα είναι που επιτακτικά πια οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, το μερίδιο ευθύνης μας και κυρίως τους τρόπους αντίδρασης μας απέναντι στην επικράτηση των «δικών μας» Ταλιμπαν, των Ταλιμπαν των πόλεων, που εδώ όπως και εκεί προσπαθούν να (μας) επιβληθούν με το ζωώδες δίκαιο του ισχυρού. Όπως είχε πει και ο Αϊνστάιν (πρόσφυγας και ο ίδιος), «...ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα».

Τι θα κάνουμε εμείς για αυτόν το ρατσισμό;

*Η Νατάσσα Βούρτση είναι Κοινωνική Λειτουργός

Πηγή : protagon.gr

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Η αριστερά και το κέντρο


Η ανασυγκρότηση του κέντρου είναι στρατηγική προτεραιότητα
των  συστημικών δυνάμεων

Δεν έχουν περάσει ούτε τριάντα μέρες από την διεξαγωγή των εκλογών της 17ης Ιουνίου και οι διεργασίες για την ανασυγκρότηση του πολιτικού χώρου του κέντρου, μετά την δραματική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι ξεκίνησαν με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Πρώτον, ο Βαγγ. Βενιζέλος στην εθνική συνδιάσκεψη του κόμματός του ευχήθηκε την κοινή κάθοδο στις επόμενες εκλογές με τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους σε μια λογική «Ελιάς».
Δεύτερον, στελέχη του ευρύτερου σοσιαλδημοκρατικού χώρου και ανεξάρτητοι φιλελεύθεροι, όπως ο Γ. Φλωρίδης, ο Αλ. Παπαδόπουλος, ο Τ. Γιαννίτσης, ο Ν. Χριστοδουλάκης, η Κατ. Μπατζελή και πολλοί άλλοι, βρίσκονται σε πυρετώδεις επαφές για τη δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού εκσυγχρονιστικού ρεύματος.
Τρίτον, η μετωπική σύγκρουση Νέας Δημοκρατίας – ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως καταγράφτηκε κατά την συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης στη Βουλή προδιαγράφει την εδραίωση και πιθανώς την εντατικοποίηση της πόλωσης. Σε μια τέτοιας κατεύθυνσης εξέλιξη, σε συνδυασμό με κάποιο εθνικό ή ακόμη και ευρωπαϊκό «ατύχημα», το σύστημα είναι βέβαιο ότι θα χρειασθεί είτε ένα νέο στιβαρό ανάχωμα προς τα αριστερά, είτε μια εναλλακτική στο χώρο του κέντρου.
Βέβαια, το χώρο του κέντρου θα επιχειρήσει να καταλάβει πρωτίστως ο Αντ. Σαμαράς. Έχοντας από τα δεξιά του τη Χρυσή Αυγή, ακόμη και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, μπορεί άνετα να ισχυριστεί ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο. Κι αυτό εκφράζεται στην πράξη με την σύμπραξη της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου έγιναν άλλωστε για να μπορέσουν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να έχουν άλλοθι στη σύμπραξη με τη ΝΔ. Δεν έχει λοιπόν ο κ. Σαμαράς, αν τα πράγματα του πάνε καλά, παρά να καλέσει τους πολιτικούς του συμμάχους να συμπράξουν εκλογικά απέναντι στην κόκκινη απειλή (στις ευρωεκλογές, στις αυτοδιοικητικές εκλογές αρχικά και στις εθνικές εκλογές στη συνέχεια). Σε εσχάτη περίπτωση μπορεί να επαναλάβει την πάγια τακτική της «διεύρυνσης» που εφάρμοσε επιτυχώς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Το game του κέντρου
Ο ΣΥΡΙΖΑ περικυκλώνεται πλέον ασφυκτικά από τα κόμματα και τις δυνάμεις του συστήματος, αλλά και τις συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης που προσδοκούν στην ανακοπή και στη συνέχεια στην αναστροφή της δυναμικής του, ενώ προσβλέπουν στην απαξίωση του πολιτικού του λόγου και δι΄ αυτού, του αξιακού του υπόβαθρου. Συνεπώς, ο χώρος του κέντρου πρέπει να απασχολήσει στρατηγικά την ριζοσπαστική Αριστερά,  γιατί εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, όπως άλλωστε έχει καταδείξει και η ιστορική εμπειρία.
Στις εκλογές του 1958, η ΕΔΑ αναδείχθηκε Αξιωματική Αντιπολίτευση με 24,42%. Η δεξιά αντέδρασε άμεσα σε αυτή την επιτυχία με έκτακτα αντικομμουνιστικά μέτρα, με υψηλές δόσεις αυταρχισμού και με την ενεργοποίηση των παρακρατικών. Το δεξιό σύστημα έκανε όμως και κάτι άλλο. Διευκόλυνε με τον εκλογικό νόμο τους αρχηγίσκους των κεντρώων κομματιδίων να συγκροτήσουν ένα μήνα πριν τις εκλογές της «βίας και νοθείας» του 1961 την Ένωση Κέντρου. Η ΕΚ αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα με περισσότερο από το 33% των ψήφων και η Αριστερά έπεσε λίγο κάτω από το 15%, ενώ στις εκλογές του 1964 η ΕΚ κέρδισε τις εκλογές με περίπου 53%.
Η ανασυγκρότηση του πολιτικού κέντρου θα επιχειρηθεί και πάλι με διάφορους τρόπους από τις εξωθεσμικές δυνάμεις, αλλά και από ευρωπαϊκούς κύκλους.  Μια σχεδόν φυσική εξέλιξη θα ήταν στο πλαίσιο της συνεργασίας Βενιζέλου-Κουβέλη στην κυβέρνηση Σαμαρά να προχωρήσουν σε συγχώνευση των κομμάτων τους. Ένα άλλο πιθανό σενάριο είναι να απορροφηθούν και τα δύο κόμματα από ένα νέο σχήμα, το λεγόμενο «σημιτικό κόμμα» που κυκλοφορεί ως ιδέα, με την ενσωμάτωση και προσώπων του ευρύτερου φιλελεύθερου χώρου.
Η τακτική της εμβάθυνσης των ρωγμών
Έγινε μάλλον σαφές από την ρητορική που αναπτύχθηκε κατά την συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντιληφθεί το πρόβλημα του κέντρου, το οποίο έχει και το φυσικό πλεονέκτημα της προσέλκυσης μετριοπαθών ψηφοφόρων. Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει την τακτική της εμβάθυνσης των ρωγμών μεταξύ των τριών πολιτικών εταίρων, δηλαδή τη μόχλευση των πολιτικών τους διαφορών, και αυτό φάνηκε σε δύο πεδία: Πρώτον, στο πεδίο της καταγγελίας της αποσιώπησης των ευθυνών για την χρεοκοπία της χώρας τόσο της περιόδου πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή, όσο και αυτών του Γιώργου Παπανδρέου. Δεύτερον, στο πεδίο των αποκρατικοποιήσεων και των ενδεχόμενων ευθυνών που θα ανακύψουν από τις συμφωνίες πώλησης.
Αν και αυτή η τακτική είναι έως ένα βαθμό αυτονόητη, μετά από τρία σχεδόν χρόνια πολιτικής έντασης και αδιεξόδων, είναι αμφίβολο εάν η ελληνική κοινωνίαθα ασχοληθεί με αυτή και θα την αποτιμήσει πολιτικά με θετικό τρόπο. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κεφαλαιοποιήσει τα εκλογικά του κέρδη, δεν αρκεί ούτε η ψυχανάλυση των μαζών στις πλατείες, ούτε η ρητορική της ρήξης. Χρειάζεται  ρεαλιστικό (μετρήσιμο) ριζοσπαστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και στιβαρό σενάριο ευρωπαϊκής λύσης με πειστικές νομικές επεξεργασίες.

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

*Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Η Ελλάδα στο ντιβάνι – Διεργασίες ανατροπής γύρω από την ιστορία, τη γλώσσα και τα κοινωνικά στερεότυπα».

Πηγή : koutipandoras.gr

Φόρμα επικοινωνίας: Η Γνώμη σας για την συνέχεια της σελίδος μας;

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Σύνδεση με αξιόπιστες σελίδες.

our visitors are from around the world