Τρίτη

Κέρδη και ζημιές. Η επανάσταση του κορωνοϊού δεν θα συμβεί.

 

Και τι έγινε που κλειστήκαμε λόγω κορωνοϊού; Χάσαμε τις κοινωνικές επαφές μας ωρύονται οι περισσότεροι!!! Ποιες όμως, αυτές που είχαν βάθρο τον εγωισμό και σημαία υψωμένη πώς να περάσουμε καλύτερα αδιαφορώντας για τον Άλλο; Χάσαμε τη βολή μας, το ραχάτι μας; Μα η μετανεωτερική λαίλαπα τα πήρε όλα και τα …….σήκωσε. Και κλαίμε υποκριτικά στα συντρίμμια αναζητώντας την αιτία. Αιδώς Αργείοι!!!

Όταν καμία αξιακή σταθερά δεν έμεινε όρθια μη δακρύζετε πάνω στα ερείπια. Το επιδιώξατε και το πετύχατε. Αποστασιοποίηση, απομόνωση, μοναξιά!!! Άλλωστε μέσα από τον Κυνόδοντα ακολουθώντας την πεπατημένη φαίνεται να ξεθεμελιώνεται σαδιστικά η οικογένεια μέχρι διαστροφής!!!

Κερδίσαμε την ασφάλεια μας; Ως ατομικό κατόρθωμα ναι, ως συλλογικό αμφισβητείται, γιατί κάθε άλλο παρά αλληλεγγύη και αυτοθυσία καταδεικνύει. Τι θα κάναμε αν χρειαζόταν να δώσουμε χέρι βοήθειας, όπως οι γιατροί και οι νοσηλευτές της πρώτης γραμμής;


Εάν διαβάσουμε προσεκτικά τα ευρήματα μελετών γύρω από τον αναγκαστικό εγκλεισμό, διαπιστώνουμε σημαντικές ψυχικές επιπτώσεις όπως σύγχυση, θυμό, πανικό και μετατραυματική διαταραχή του στρες. Σε μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα γίνονται πιο έντονα ο φόβος μην νοσήσει κάποιος, η απογοήτευση, η πλήξη, η ανεπάρκεια της σωστής πληροφόρησης, η αγωνία για την οικονομική απώλεια και το κοινωνικό στίγμα. Τουλάχιστο επανήλθε στο προσκήνιο ο σεβασμός στο λοιδορούμενο σύστημα υγείας και ο σεβασμός για την τρίτη ηλικία.
Τέλος ένα από τα βασικότερα θετικά είναι να δούμε αυτή τη δυσκολία ως μία πρόκληση σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ωριμότητας, προσωπικής και συναισθηματικής ανάπτυξης. Να επαναξιολογήσουμε, να αναθεωρήσουμε, και ίσως και να εκτιμήσουμε αυτά που μέχρι τώρα είχαμε ως δεδομένα και αυτονόητα και δεν τους δίναμε μεγάλη σημασία. Η αίσθηση εγγύτητας για τους κοντινούς μας ανθρώπους, η επαφή με τον εαυτό μας και τις βαθύτερες ανάγκες μας, μπορεί να αποτελέσουν την αφετηρία για την απόκτηση μιας καλύτερης οπτικής για την ζωή μας. Αλλά στην Ελλάδα το θαύμα κρατάει μία μέρα!!!

Το παν να μη χαλάσουμε την βολή μας ενώ με αντιεπιστημονικά επιχειρήματα δικαιολογούμε κάθε ενέργεια μας. Ο αόρατος εχθρός καραδοκεί. Κερδίσαμε την ζωή μας προσωρινά, αλλά χάσαμε την βιωτή. Κατά τον ΠΟΥ ως υγεία θεωρείται «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Εδώ ας θυμηθούμε και τον Αριστοτέλη. Η ευδαιμονία ορίζεται ως ευζωία και ευπραξία, ως άριστη ενεργοποίηση ενέργεια της ψυχής στη πληρότητα της. Πρώτο επίπεδο η απλή επιβίωση, δεύτερο επίπεδο η ζωή μέσα στην κοινότητα με κατάκτηση της αρετής και τρίτο επίπεδο η απόκτηση της σοφίας και το κυνήγι της γνώσης, δηλαδή η ενασχόληση με την φιλοσοφία, προσόν πολύ λίγων τυχερών.
Όπως γράφει ο φιλόσοφος Μπιούνγκ Τσουλ Χαν, «Ο ιός μας απομονώνει και μας εξατομικεύει. Δεν δημιουργεί κανένα συλλογικό συναίσθημα. Με κάποιο τρόπο καθένας νοιάζεται μόνο για την δική του επιβίωση. Το άγχος του θανάτου δε συνενώνει τους ανθρώπους αλλά κινητοποιεί σε ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων. Η επανάσταση του κορωνοϊού δεν θα συμβεί. Η κοινωνία της επιβίωσης δεν βλέπει με καλό μάτι την ουσιαστική και πραγματική ζωή. Εδώ η υγεία είναι ο απόλυτος βασιλιάς».
Θα πάει μακριά άραγε η όλη ιστορία; Η ζωή ενός βρέφους έχει αξία από μόνη της αλλά και εξαιτίας της προοπτικής που παρουσιάζει. Τι γίνεται όμως με την ζωή ενός ηλικιωμένου που δεν έχει προοπτική; Τα σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν; Θα πάψουν έτσι να αποτελούν και τον βραχνά του ασφαλιστικού συστήματος όπως ανόητα ελέχθη. Ας ελπίσουμε πως όχι!!!

Παναγιώτης Πτερνέας